Ø. var truleg sjølvlært som kunstnar, og henta inspirasjon særleg frå kyrkjekunsten. Han var den første som skar akantusranker i Numedal. Eit tidleg eksempel på dette er ein brugdebenk i Veggli kyrkje (1742), rikt dekorert med krumme, akantusliknande blad med tynne nerveliner samt geometriske border og ei figurscene, alt skore i lavt relieff. Ø. er mest kjend for sine naivistiske, kraftig skorne og sterkt levande figurrelieff, som ei scene merka Abraham Brenofer på eit hengeskåp (1758, Norsk Folkemuseum). Alle detaljar visast frå sin mest karakteristiske vinkel, framheva også av reine, kraftige fargar, alt i ganske lavt relieff mot ein flat bakgrunn utan detaljar. Desse frodige plante- og figurframstillingane nytta han på ei rekkje møbel- og inventardekorasjonar som skåp, kister, skrin, benkar, kanner, auser, kar, mangletre, høvre og bogtre. Bibelske motiv dominerar, ofte med førebilete frå biletbibelen. I tillegg til treskurden bruka han og sviteknikk i dekorasjonane. Målinga opptrer oftast saman med treskurden, berre av og til åleine i figur- og blomemotiv på mindre gjenstandar.