Rosemålinga til F. høyrer stort sett heime i folkekunstens forfallstid. Han er meir kjend for det eventyrlege og rastlause livet han levde enn som målar. Han og huslyden hadde i alt 16 heimar før dei endeleg slo seg til ro på Furuhaug i Hemsedal. Noka læretid som rosemålar hadde han neppe. Stilen hans var skiftande, ustadig som F. sjølv. Impulsar må han ha fått både i Hallingdal og andre bygdelag. På kistene brukte han ofte store asymmetriske teleroser, utan blomeformer, utførte i grovlagd hallingteknikk, flate mot flate. Fargane er sterke og reine og konturane kraftige med ei grannare line og små dropeformer innanfor. Han arbeidde både på Vestlandet, i Hallingdal og i andre bygder. Peisestova på Holmenkollen Turisthotell i Oslo, som brann i 1895, var dekorert av F. Denne målaren var ein av dei få som dreiv med rosemåling heilt frå slutten av den klassiske perioden og over på 1900-talet. Etter at Den Norske Husflidsforening kom i 1891 fekk han mykje arbeid med salsprodukt. Han arbeidde og som treskjerar.